Alles went, zelfs een vent, placht mijn zus er dan altijd achteraan te roepen. En het schrijven van een column is ook een stuk gewenning. Als er weer eentje aan de computer is toevertrouwd voelt dat even als een bevrijding. Maar dan wel een bevrijding van korte duur want na enkele dagen wordt de geest alweer rusteloos, op zoek naar een nieuw onderwerp.
Alleen deze keer werkte die biologische klok niet. De septemberversie werd onderbewust overgeslagen. Zo gezien heeft terrorisme ook een desastreuze werking op mijn toch al niet van scheppingsdrang en creativiteit overlopende geest. Ik was een hele week van de wereld en ben het nog een beetje. Als ik naar het nieuws kijk (of luister) roept dat associaties op met de tijd voorafgaand aan de tweede wereldoorlog. Ik heb het gevoel dat niemand nog enig idee heeft wat ons nog te wachten staat. Neerstortende vliegtuigen in de haven van Rotterdam? Raffinaderij in lichterlaaie? Saringas gebruikt tijdens trouwpartij van Willem Alexander en Maxima? Anthrax-aanval tijdens herfstvakantie op Disneyland Parijs? Zou Alexandre Gustave Eiffel zich bang omdraaien in zijn graf en vrezen voor terroristische aanslagen op zijn Eiffeltoren? Duif gevangen in Frankrijk met briefje aan de poot met Arabisch opschrift werd overgedragen aan de geheime dienst, kopt het officieel orgaan van de NPO die het weer schijnt te hebben van de Limburger. En daarmee doe ik geen uitspraken over de betrouwbaarheid maar slechts aan correcte bronvermelding!

We weten niet wat er op ons afkomt de komende weken, maanden, jaren? En misschien is dat maar goed ook. Laat ik me daarom maar gauw wenden tot onze eigen kneuterige hobby en ‘de toestand in de wereld volgens G.B.J. Hilterman’ maar aan anderen overlaten.

Laat ik mij maar bezighouden met onze eigen kleine wereld. Onze wereld van de duivensport. Alhoewel, wereld? Het aantal duivenliefhebbers neemt gestaag af en er blijft nog slechts een piepklein wereldje over. En in zo’n uitdunnend leger is het vinden van ACTIEVE leden en CAPABELE bestuurders een steeds lastiger wordend karwei.

“Men kent elkaar al vele jaren en in de loop van de decennia is er vaak het nodige oud zeer ‘opgebouwd’”; aldus Ad van Gils in de Fondkrant. “De duivensport lijkt soms ‘te barsten’ van oud zeer en verstoorde onderlinge verhoudingen”.

Het zijn formuleringen die o zo herkenbaar zijn. En je komt ze overal tegen. In ‘De Duif” schrijft André Christiaens dat het grootste probleem van de duivensport samen te vatten is als het gebrek aan krachtige leiders èn gaat hij verder, als er dan toch een beloftevol man opstaat, wordt die op de kortste keren het leven zuur gemaakt door een schaar kleine zielen wiens visie niet verder reikt dan de schaduw van hun eigen dorpskerk.

Bij de NPO stappen enkele bestuursleden tussentijds op. Ik ken de redenen niet. En begrijp me goed ik wil ze ook niet kennen. Enige onderlinge wrijving zal zeker gespeeld hebben. Maar ik maak me sterk dat de motivatie en drive ook heel sterk worden getorpedeerd door het weinige respect dat we deze mensen nog toebedelen. De komende weken zullen weer tal van bestuurders de zaak neerleggen in de talloze jaarvergaderingen die we in de komende wintermaanden beleggen. Omdat ze last hebben van de eerder omschreven betweters wiens visie niet verder reikt dan de schaduw van hun eigen dorpskerk. Omdat ze zich net als de Zeeuw dat doet in de fondkrant van afgelopen week kapot ergeren aan het onzalige systeem van verschillende neutralisatietijden. Ze stoppen ermee en de duivensport verliest het slagaderlijk bloed van vele bekwame bestuurders. Die zoeken hun heil weer bij de eigen duiven en zijn (voorlopig?) verloren voor elke bestuursfunctie. En ik geef ze gelijk. Je moet wel erg op je achterhoofd gevallen zijn om bij herhaalde terroristische aanvallen ‘in het harnas’ te blijven.

Ik heb altijd gedacht dat onze vijanden te zoeken waren bij de overheid (vergunningen), de nieuwe tijd (geen jonge aanwas) en de ongenuanceerde aanvallen van sommige dierenbeschermers. Maar het grootste gevaar komt dus van binnenuit. Uit onze eigen gelederen. Uit een aantal terroristen van de duivensport dat tegen onze eigen torens aanvliegt. En dat keer op keer. Net zo lang tot we er geen meer hebben. Als U over enkele weken naar de jaarvergadering gaat; laat ze ook eens weten dat ZIJ Uw hobby mogelijk maken. Geef ze eens een compliment. En bescherm onze monumenten tegen de terroristische aanvallen van de kleine geesten uit onze sport. Want hoe je het ook wendt of keert, als een monument verdwijnt blijft een gat achter.

Krabber.