Inmiddels weet U van mij dat ik absoluut geen waarde hecht aan de ‘geweldige resultaten’ die toegeschreven worden aan het grote scala van wondermiddeltjes, voedingssupplementen, conditie- en ruiverbeteraars en wat dies meer zij, dat in pil-, poeder- en andere vorm verkrijgbaar is. 
Mijn motto is even simpel als verbluffend: ’n geelkuur, ’n verplichte enting en verder niets.
Of ik wel helemaal eerlijk ben? Neen, ik heb nog iets vergeten.

Ik zal het U grote geheim verklappen. Mijn geheim is………………..……….……………. het vergroten van de natuurlijke weerstand.

Dat is iets waar ik wèl rotsvast in geloof. Horren in de ramen die praktisch, zomer en winter, dag en nacht, altijd openstaan. Met anti-tochtgaas, want ik ben als de dood voor tocht. 
Goede ventilatie op de hokken. Niet teveel duiven en strenge selectie. Verhogen van de natuurlijke weerstand met groenten uit eigen tuin. En dat was het dan. 
Verder niks, nada, nothing. 
Afgelopen weekend waren er een paar liefhebbers op bezoek voor jonge duiven. Acht stuks wilden ze meenemen. Uit bewezen koppels. “Zou U ze willen uitzoeken?” “U kent Uw eigen duiven beter!” 
“Neen, geen duiven uit ‘gelegenheidskoppels’, zelfs niet uit die dure aankoop van afgelopen winter (totale) verkoop van liefhebber x gekoppeld aan Uw beste duivin”. Wij willen 100% Uw eigen soort!!! Terwijl ik de jonge duiven één voor één door mijn handen liet gaan kwam ik er ook twee tegen die tegenvielen in gewicht en tonus. U kent dat wel; een beetje slapjes. Onmiddellijk trok ik mijn conclusie. 
Omdat selectie goedkoper is dan welk (tover)middeltje dan ook.

En toch laat ik mij ook wel eens verleiden. Tot verboden middelen zelfs. Zo kocht ik een aantal maanden geleden een ‘tikkend-nep ei’. Een plastic eitje waarin voor een paar dubbeltjes aan elektronica zit dat trillen en tikken veroorzaakt en een duivin doet geloven dat haar jong op het punt staat geboren te worden. Je betaalt er overigens veel te veel voor en eigenlijk had ik al spijt van mijn ‘impulsaankoop’ bij de winkeldeur, maar dat terzijde.

Nu zijn er kamervragen gesteld over mijn tikkend nep-ei. Of dat geen onnodig dierenleed veroorzaakt en ook geen fraude in de hand werkt. Jawel, U leest het goed. Kamervragen over mijn nep-ei. 
Het SP kamerlid Poppe vroeg enige weken geleden aan de staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij of hij bekend was met het opjutten van de wedstrijdduiven. 
Kunt u aangeven hoeveel wedstrijdduiven er jaarlijks, als gevolg van het gebruik van dit soort middelen bedoeld om de vliegprestaties op te voeren, niet terug keren op het hok of doodgaan?
Acht u het gebruik van dergelijke 'nep'middelen om wedstrijdduiven aan te zetten tot hogere vliegprestaties niet in strijd met de geest van de Gezondheids- en Welzijnwet Dieren……
Kunt u aangeven om welke prijzen (en tot welke bedragen) het gaat bij vluchten waarvoor dit soort middelen gebruikt worden?
Bent u van mening dat het inzetten van dit soort middelen het gevolg is van commerciële aspecten aan wedstrijdvluchten met postduiven die, in een deel van de duivensport, zijn gaan overheersen boven het recreatieve aspect? Zo nee, waarom niet? Zo ja, welke maatregelen denkt u te kunnen ontwikkelen om deze ongewenste ontwikkeling in de duivensport te weren?

Mijn moeder zaliger zou in zulke gevallen verzuchten dat één gek meer vragen kan stellen dan tien wijzen kunnen beantwoorden en overgaan tot de orde van de dag. Maar zo makkelijk ligt het niet. 
Ik voel me in mijn eer aangetast als het gebruik van een nep-ei gelijk gesteld wordt met fraude en het veroorzaken van onnodig dierenleed. Het antwoord van de staatssecretaris was overigens, van hetzelfde kaliber als de gestelde vragen.  
Wellicht heeft hij, om met Maxima te spreken, de vragen ook gekwalificeerd als ….”een beetje dom” en zijn antwoord eraan aangepast. Hoe dan ook, het is van de zotte.
Wat moet je hiermee? Je schouders ophalen bij zoveel onbenul? Er serieus op ingaan? 

“Indien blijkt dat het inzetten van het nep-ei leidt tot excessen, zal ik daar uit hoofde van de Gwwd tegen optreden”. Ontroerend toch zo’n vermanende ministeriële vinger? Zo’n serieuze benadering van een serieus probleem. En dat terwijl slechts een heel klein aantal liefhebbers nog nestspel speelt. Afgelopen week heb ik geteld in onze vereniging. Minder dan 2% van het totaal aantal ingezette duiven was van vrouwelijke kunne. En het wordt nog minder omdat veel liefhebbers in de beginvluchten ook de duivinnen even willen ‘aanwerpen’ en ‘uitproberen’ na de lange winterperiode. En van dat kleine aantal duivinnen reageert slechts een gering percentage op een neststand van aangehikte eitjes. En een nog kleiner aantal liefhebbers beschikt over het nep-ei. Kortom………..

Neen, beste meneer Poppe. Het tikkend duivenei valt niet onder de categorie duivenleed; Uw vragen vallen daarentegen wel onder de categorie mensenleed. Ik weet al heel lang dat de politiek afkalft. Dat het moeilijk is om de juiste mensen ervoor te vinden. 
Maar dat het zo erg was, wist ik niet. Dat er nu kennelijk al mensen in de kamer zitten die niet goed tikken bezorgt mij werkelijk het nodige leed.

Ik ga nog wat krabbend op mijn hok de zaak overdenken. En me, telkens als ik mijn hand in een nestbak steek, hevig aangevallen door de bewoner, afvragen of ik daarmee geen verkeerd stimulerend product hanteer. Of om het in goed KamerNederlands te zeggen:” Of de commerciële aspecten aan wedstrijdvluchten met postduiven die, in een deel van de duivensport, zijn gaan overheersen boven het recreatieve aspect, mij inmiddels ook in hun greep hebben terwijl ik stront ruim?

Of kan ik me maar beter gaan aanmelden voor een praatgroep voor die liefhebbers die nog moeten ontdekken hoe het nou werkelijk zit in de wereld?

Krabber.