Zo af en toe kan ik het niet laten. Ik bedoel, dat ik het niet kan laten om te schrijven over het ‘vak’ duivenliefhebber alsof ik ‘de deskundige’ ben die ‘de wijsheid in pacht heeft’. Feitelijk heb ik er een hekel aan. Omdat al die wijsheid over hoe het ‘exact’ moet, meestal geen hout snijdt. We weten nooit met zekerheid dat we het volgende concours gaan winnen. Net zo min dat we met zekerheid twee kweekduiven kunnen uitzoeken, laat staan een echte kweekkoppel kunnen samenvoegen.
En toch zie ik heel veel mensen ‘de’ wetenschap verkondigen alsof het ’n exact vak zou zijn.
De broodschrijvers van onze liefhebberij die, met een air van ‘de deskundige’, uit hun betogen allerlei conclusies trekken, terwijl wat ze doen, vaak niets anders is dan: ‘easy jumping to conclusions’. Zogenaamde ‘wetenschappelijke betogen’ van mensen die ook hun inkomen halen uit de duivensport; ik geef er geen cent voor. En aan de andere kant; echt wetenschappelijk onderzoek wordt er maar heel weinig gedaan in en voor onze sport.
Mijn krabbels gaan daarom ook meestal meer richting proza dan vakinhoudelijke deskundigheid. En toch wil ik deze keer eens afwijken van die regel omdat ik denk dat ik iets te vertellen heb waarmee anderen hun voordeel zouden kunnen doen.
Maar laat ik bij het begin starten. Op mijn vorige krabbel kreeg ik nogal wat reacties. Bezorgde reacties dat: “…als je duiven niet in orde zijn moet je echt wel naar de dierenarts”.
En voor die mensen die dat uit louter bezorgdheid meenden te moeten roepen: “Ik ga heus wel als dat nodig is”.
Maar ook adhesie betuigingen in de trant van: “…we staan ook veel te vlug klaar met de medicijnpot”
En ik lachte in mijn vuistje. De week erna (na het schrijven van de gewraakte krabbel) was er een keivroege klassering op Etampes waarbij ik minuten los vloog in de eigen club. Pardon, de duif deed dat. En een redelijk vroege klassering op Pau Internationaal. Prijs op Barcelona. Maar voor de rest bleef de oogst heel mager.
En dan ben ik niet zo verschrikkelijk fanatiek. Ik troost me dan al heel gemakkelijk met gedachten als:”Iedereen heeft wel eens een minder jaar, toch”?
Dus vooral niks overhaasten en even (te lang) afwachten.

Jaren geleden kreeg ik te maken met ’n uitbraak van paratyfus. En ’n fikse. Onbevruchte eieren, wegkwijnende jongen en jonge en oude duiven die stierven bij de vleet. Nu zijn er mensen die beweren dat alleen de zwakkere broeders door zo’n ziekte geteisterd worden en last krijgen en dat diegenen die het overleven meteen ‘voor het leven geënt zijn’. Die worden nooit meer ziek? Het zal wel.
Enige weken geleden raapte ik een pieper op die ik enige dagen ervoor afgezet had en die kennelijk noch het voer noch de drinkbak had weten te vinden. Paar dagen later hetzelfde liedje. Weer opgeruimd maar nu kreeg ik toch wel argwaan.
Mijn duiven zitten op roosters dus slechte mest valt veel minder op. Maar ik heb inmiddels wel ontdekt dat als de duiven iets mankeren ook de vertering verstoord is. In de vergaarbakken zie je dan mest die schimmelt. En dat is inmiddels een signaal dat net zo goed is als de dagelijkse inspectie tijdens het krabben.

Maar ik was gebleven bij de mindere resultaten en jonge duiven die wegkwijnen…….
En bij de eerste vlucht met de jonge duiven sloeg de paniek echt toe. Op dat moment waren de symptomen ook al niet meer over het hoofd te zien. De dierenarts dacht bij mijn beschrijving daarvan aan adeno-coli, ik was bang voor paratyfus. En we kregen allebei gelijk.
Zowel het een als het ander werd geconstateerd. Ik had hem een duif gebracht voor obductie die duidelijk ‘doodziek’ was. Uit de hersenen werd een coli gekweekt, uit de lever en de darmen paratyfus. Wat was er het eerst? Was er eerst een flinke coli-infectie en had het verzwakte beestje daarna - en er bovenop – nog een paratyfusinfectie gekregen of was het andersom gegaan? Had ik te maken met een paratyfusuitbraak voor het hele hok? Of alleen coli? Alleen bij de jonge duiven of ook bij de ouden. Besloten werd een middel te nemen dat 100% werkzaam is tegen coli maar ook - zij het in mindere mate - tegen salmonella. Binnen twee dagen…. geen zieke duif meer te bekennen. En de dierenarts vertelde mij dat ik ook de jonge duiven niet hoefde te stoppen. Ik mocht verder aan de vluchten deelnemen. En mijn jonge duiven vlogen ook weer prijs.

Wat rechtvaardigt nu de plaatsing van dit verhaal? Welnu, het uitzonderlijke is dat ik mijn jonge duiven ent tegen paratyfus en dit na 3 weken herhaal. Omdat ik dit ook herhaal na de winter respectievelijk voor het nieuwe seizoen (en soms ook nog eens door het jaar) dacht ik gevrijwaard te zijn van elke mogelijke paratyfus uitbraak. Jammer dan.
Enten geeft slechts een immuniteit van (schrik niet) 2 a 3 maanden. Ent je dus je jonge duiven voor het speelseizoen, (en dat doe je tot maximaal 6 weken voor aanvang van de vluchten, je wilt immers geen verzwakte duiven aan de meet brengen) dan lopen ze alweer volop risico tijdens de vluchten. Hun immuniteit is al weer naar de knoppen. Maar het is niet algemeen bekend dat enten slechts een heel beperkte immuniteit geeft. Je veronderstelt dat het zo is als met de pokken, paramixo etc. Een a twee keer geënt per jaar; het hele jaar zorgeloos. Maar dat geldt niet voor paratyfus. De entstof is slechts heel beperkt houdbaar (het is immers levend materiaal) en de werking is eveneens heel kort.
Hier ligt een taak voor het veterinaire gilde, dunkt mij.
En als U denkt: “Ik geef twee keer per jaar een ‘kuur’ anti-para, FC-mix, parastop (of eender welk ander fancy name) door het drinkwater (of over het voer) en mijn duiven hebben nog nooit paratyfus gehad……”
Dan kan ik U uit de droom helpen. Dat soort medicijnen geeft helemaal geen immuniteit. Het doodt alleen eventueel aanwezige ziektekiemen. De beste combinatie is dus…….enten met boostereffect gevolgd door een a twee keer per jaar medicijnen (een paratyfuskuur op strategische momenten b.v. in het najaar). En dat jarenlang volhouden, geen duiven bijhalen en Uw hok raakt langzaam maar zeker immuun. Maar ziet U het gebeuren? Minimaal 2 keer per jaar enten čn 2 keer per jaar medicijnen in de drinkbak? 

Mijn opa zou zich in het graf omdraaien.

Of denkt U dat er duiven (rassen of stammen?) bestaan die niet bevattelijk zijn voor salmonella? 

Was getekend ………nee hoor, gewoon, 

Krabber