We rooien inmiddels de laatste duiventrossen van de wijnmaand oktober (de herfst doet zo langzamerhand van zich spreken met winderig en regenachtig weer) of sprenkelen met de eerste bloeddruppels van de slachtmaand november. De tijd van verval en vergankelijkheid in de natuur. Menigeen heeft er last van en wordt triest onder al die stormen en vallende bladeren. Door mijn werk weet ik maar al te goed hoeveel mensen het zwaar hebben in deze tijd. Want de herfst zet dus ook aan tot melancholie, tot depressie en ik prijs me gelukkig dat die jaarlijks terugkerende somberheid mij niet overvalt. Althans……

Dit jaar toch wel een klein beetje depri. Van het noodweer in Zwitserland en Italië word je bepaald niet vrolijk. En als je naar het Middenoosten kijkt waar de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken, in afwisseling met haar president die vooral bekend werd door zijn voorliefde voor sigaren (of was het iets anders) verwoede pogingen doen om in ieder geval nog een groot succes aan hun laatste regeringsdagen toe te voegen……….

Ik kan er niet echt vrolijk van worden. Maar, zult U zeggen, in je laatste krabbel schreef je nog wel dat de duiven je altijd hielpen. Je altijd nieuwe hoop gaven?

Natuurlijk. U heeft gelijk. Ik ga ook straks weer naar mijn hok en sla ze gade. De doffers die inmiddels bijna uit de rui zijn maar het afgelopen seizoen toch niet gebracht hebben wat ik van ze verwachtte. En ik kom altijd weer in de verleiding om er teveel te laten zitten. Zeker na de rui als ze weer blinken als een spiegel. En datzelfde gebeurt bij de duivinnen. Ik heb er teveel maar ze blijven toch zitten. "Voor het geval dat deze of gene straks haar nieuwe weduwnaar niet accepteert" Met een extra duivin zit je nooit verlegen is ook zo’n steevast verweer!

"Stel dat ik nog een extra stel eieren uit mijn beste koppel kan onderleggen bij een paar duivinnen die met elkaar paren" Ik maak me gewoon iets wijs. En vervolgens kom ik ook nog in de verleiding om op de een of andere verkoop wat "versterking" mee te nemen.

Maar dat kent U inmiddels van mij. Of van Uzelf? En dus blijft de vraag waarom ik dan toch in mineur ben? Ik zal het U zeggen. Ik worstel met de vraag of ik een naïeveling ben die tegen beter weten in steeds maar blijft hopen. En nog sterker; ik vraag mij af of ik niet in die naïviteit mijn geluk moet zoeken. Met al mijn selecteren ben ik weliswaar nooit echt opgeschoten. En de versterkingen op openbare verkopen deden net zo min de wonderen die ik ervan verwachtte. Maar ik ben wel altijd mijn principes trouw gebleven. Elke verdwaalde duif wordt verzorgd en doorgegeven aan de eigenaar omdat ik geen veer wil van een ander die mij niet toekomt. Maar er zijn mensen die daar anders over denken.

Vorig jaar werden tijdens de Sterrenshow de van der Wegen’s de dupe. Daarvoor was het de beurt aan Cor de Heyde, Hub Jongen en Theo Ernest en afgelopen woensdag werden 70 jonge duiven weggehaald bij Wim Muller. De ringen zijn bekendgemaakt op de site van Eijerkamp-Muller maar ik vrees dat ze er weinig van zullen terugzien. En over enige tijd beginnen opeens een of meer nieuwe sterren aan het firmament te fonkelen. Met kwaliteitsduiven. Maar geen ‘kwaliteitsmelkers’. Laat mij dan maar lekker naïef blijven. Ik heb net nog een koppel jongen beloofd uit mijn beste koppel aan een liefhebber wiens hok in brand gestoken werd. Misschien help ik hem echt een eind op dreef. Ik droom er in elk geval van. Lekker naïef. Of van de tijd dat er alleen nog een chipring nodig is waarin ringnummer, vlucht, lostijd, eigenaar etc. geprogrammeerd kunnen worden. Dat duiven via een klein toegevoegd transpondertje getraceerd kunnen worden. Niet alleen om ze te vervolgen op de vluchten maar ook in geval van diefstal. In Amerika wordt er al mee geëxperimenteerd. Het ligt al binnen handbereik. Naïef hè? Of moet ik zeggen laat mij maar dromen?

Krabber.