In de krant las ik vandaag een heel artikel over de niet alledaagse, soms zelf eigenzinnige  coach Foppe de Haan, zijn Heerenveen en het naderende afscheid. Een aantal sappige uitspraken geven het artikel de bekende Friese nuchterheid mee. De bekende ‘recht toe, recht aan uitspraken’, van Foppe gaan er in als de kruidkoek van Ketellapper. 
Het  stukje brengt heel duidelijk het gevoel over van één heel grote hechte vriendenclub.
“Het stadion als kathedraal” en “De behoefte van mensen om ergens bij te horen”, het zijn de sprekende koppen boven het artikel. Met “Een mensenleven in het teken van koning voetbal” als ondertoon.
Mijn gedachten dwarrelen af naar mijn eigen sport. Konden we maar zeggen dat het duivenmelkersbestaan ook gekenmerkt werd door diezelfde saamhorigheid!
Is het niet eerder zo dat onze geledingen zich steeds meer opsplitsen? Oude mensen die de sport beoefenen zoals ze dat al ‘altijd gedaan hebben’ versus de ‘Megahokken’,  de ‘Fondfanaten’ en ‘duivensport als business’.
Vorig jaar dwarrelde bij alle verenigingen van onze afdeling een voor duivenbegrippen verhoudingsgewijs dikke nota op de deurmat. Zoals zo vaak werd de noodklok geluid. Na een gortdroge opsomming van feiten, kosten van vervoer, teruglopende aantallen liefhebbers per vereniging en toenemende moeilijkheden in de logistiek werd een onvermijdelijke conclusie getrokken. 
Er werd op aangedrongen dat de verenigingen ZELF regulerende maatregelen zouden nemen.

Indien, viel er in de toelichting te lezen, het aantal op te halen duiven beneden een bepaald minimum per vereniging zou gaan zakken, danwel conform vigerende regelgeving van ons overkoepelend orgaan, het aantal aan de wedvlucht deelnemende leden te laag zou zijn, werden de duiven niet meer opgehaald in die betreffende club. 
Deze, in de oren van elke rechtschapen duivenmelker nogal dreigend aandoende taal, werd gevolgd door 2 ‘ontsnappingsmogelijkheden’. 
De leden konden individueel hun duiven inmanden in een ander inzetlokaal van het betreffende samenspel of men korfde weliswaar de duiven in het eigen inzetlokaal in maar vervolgens restte dan voor enkele (meestal bejaarde) bestuursleden om met de volle manden te gaan slepen naar een ander lokaal. 
Natuurlijk stak er een storm van kritiek op. Zelfs zo luid dat het feestelijke afscheid van de langjarige afdelingsvoorzitter, die zich datzelfde afscheid zeker heel anders voorgesteld zal hebben, er helemaal door overstemd werd. Terwijl hij van onze nieuwbakken burgemeester een heuse ridderorde opgespeld kreeg en zo’n feit mag toch wel enig cachet hebben? 
De jaarlijkse vergadering werd echter een nog grotere aanfluiting dan ze alle jaren daarvoor al geweest was. Jaarlijks is er in onze afdeling namelijk een ritueel te zien dat elke voorstelling van het begrip ‘democratische vergadering’ tart.
Het geheel wordt voorafgegaan door verenigingsbestuurders die in rokerige achterkamertjes hun leden vooraf proberen duidelijk te maken waar ‘het’ allemaal over gaat. Voorstellen die daaruit resulteren worden door het afdelingsbestuur voorzien van een préadvies. De voorstellen met een positief advies leggen het getalsmatig altijd jammerlijk af tegen de negatieve adviezen.
Wat overblijft voor de afdelingsvergadering zijn lange opsommingen van voorstellen (nauwelijks verschillend van het jaar ervoor) die vakkundig neergesabeld worden. Ze hebben veel weg van de litanieën die gebeden werden in de Katholieke kerk. Of, zo U wil, van het stemgedrag van de Opperste Sovjet onder aanvoering van Nikita Chroestjov. 
Eenmaal voorzien van het préadvies: afwijzen, is de kans dat het voorstel het toch nog haalt immers gelijk nul.
Toch viel er het afgelopen jaar een van de weinige uitzonderingen sinds mensenheugenis te beleven. Het voorstel van het afdelingsbestuur met de zelfregulerende maatregelen haalde het niet! Misschien moet ik ook zeggen; werd uit piëteit met een waardig afscheid van de scheidende voorzitter teruggetrokken. Eén jaar uitstel en één jaar verder interen op de kas. 

En nu het seizoen ten einde loopt komt de geruchtenmachine op gang.
Er zijn lieden die precies weten wat er staat te gebeuren. Jawel! Zo viel er ‘uit welingelichte bron’ te vernemen dat er in ons eigen samenspel tijdens het seizoen 2004 nog slechts drie weken ingekorfd kon worden in het eigen lokaal. Daarna zouden er slechts 3 lokalen overblijven. Hierdoor zou het verzamelen der duiven minder restmanden opleveren en ook minder tijdrovend zijn. Daardoor kon de afdeling dan garanderen dat tot 400 km nog slechts een nacht mand nodig was.
Waar haalt men het vandaan? Onzin natuurlijk. Volkomen uit de lucht gegrepen.
Menig liefhebber ‘op leeftijd’ zou door zo’n maatregel ook meteen de pijp aan Maarten geven en het voor gezien gehouden hebben.
Neen. Ik kan U verzekeren ‘uit eveneens welingelichte bron’ dat het afdelingsbestuur het bij de maatregelen zal houden die vorig jaar al op de mat lagen. 
Wellicht met kleine detailafwijkingen. Maar de grote lijn blijft gehandhaafd. De bal ligt nog steeds bij de verenigingen die zelf iets moeten doen. Namelijk samengaan met een andere club of zorgen voor toestroom van nieuwe leden. En dat is in onze contreien net zo zeldzaam als een dagenlang aanhoudende stortbui in de Sahara. 
Ik krijg er een heel onbestemd gevoel van in mijn buik. Zelfregulerende maatregelen werken niet.

• Het aantal liefhebbers dat zich aan de ophokplicht houdt, is vele malen kleiner als degenen die zich nergens om bekommeren.

• Het aantal afdelingen dat zijn wagenpark aangepast heeft aan de vervoerseisen van deze tijd (zoals Friesland enige tijd geleden demonstreerde met z’n nieuwste duivencontainer) is nog altijd schrikbarend in de minderheid.

• De meeste liefhebbers hebben veel te veel duiven op hun hok en zijn nog niet in staat om in eigen domein zelfregulerend op te treden. Niet in deze afdeling. En ook niet in de Uwe.

Krabber.

Heeft u reacties op bovenstaand artikel, dan kunt u deze sturen aan: krabbels@duiven.net 
Wij zorgen ervoor dat deze reacties bij de schrijver terecht komen.