In mijn tijd leerden we op de lagere school dat je nooit een zin mocht beginnen met ‘ik’.
‘Ik’ was uit den boze. Het was niet gepast. Bescheidenheid begon niet met ‘ik’. Toch moest ik dezer dagen denken aan een liedje dat Toon heel vaak zong en waarbij hij tegen deze regel zondigde. ‘Ik’ heb de wereld lief. Hij zong het met overtuiging. Het maakte ‘tot het laatst’ deel uit van zijn repertoire. Misschien moet ik wel zeggen omdat Toon zijn einde wist naderen zong hij met nog meer overtuiging tot het laatst aan toe: “Ik heb de wereld lief”.
Omdat Toon een rasoptimist was. En natuurlijk kun je over dat ‘zingen’ nogal wat kanttekeningen maken. Maar Toon was ook geen zanger. Toon was een levenskunstenaar. Toon was bovenal een entertainer. Iemand die z’n gedrevenheid putte uit ‘de kleine dingen des levens’. Uit “Leg neer die bal”, de bloempjes, de bijtjes en ‘n oog-appel-sien.
Wie zich heeft verdiept in zijn leven weet ook dat Toon soms door diepe dalen ging. Dat hij heeft geworsteld met menige depressie en af en toe even ‘opgekalefaterd’ moest worden tijdens een klinische periode. De man die duizenden kon laten lachen, lachte dan te weinig om zichzelf. Nam in zulke periodes het leven te serieus. Dan was de levenskunstenaar Toon plotseling het slachtoffer van zijn andere ‘ik’. 

Van die ‘ik’ gedachte krijgt de wereld om ons heen trouwens steeds meer last. Het lijkt of het op deze aardkloot steeds meer draait om de ongebreidelde en ongelimiteerde verering van het ik. Kijk maar eens wat er in onze duivensport omgaat. Egoïsme en egocentrisme. De wil om bovenaan te staan die eindigt in de greep naar pillen en poeders voor duur geld. Belgische vee(?)artsen die opgepakt worden omdat wielrenners en duivenmelkers op het hoogste schavot willen staan. Arbitragezaken. Was het eerst nog een woord waarbij we uitleg nodig hadden over de betekenis: deze winter zullen er, als we de zomerse dreigementen van de NPO mogen geloven, meer arbitragezaken zijn dan er geld en tijd is dankzij de vele liefhebbers die deze zomer de wet (en de gemeenschapszin in de duivensport) aan hun laars lapten en hun duiven aanboden in buitenlandse inzetlokalen.
Dat egocentrisme komt ook tot uiting bij liefhebbers die voor veel geld in exotische landen duiven verhandelen. En omdat veel geld altijd op zoek is naar meer of om het populair te zeggen omdat ‘het ook een onsje meer mag zijn’ worden de stambomen naar believen aangepast. U kent dat wel, beroemde duiven die een schier onuitputtelijke vitaliteit gehad schijnen te hebben. Die blijven bevruchten of eieren leggen ondanks dat ze inmiddels ouder zijn dan Methusalem. Tenslotte wil je zoveel mogelijk ras verkopen, toch? Met 15 jaar schorsing als gevolg.

Ook de grotere wereld om ons heen heeft last van die ‘ik’ gedachte. Tijdens de laatste twee kabinetten van JPB regent het mineurstemming. Nette boekhouders die de zaak voor miljoenen flessen waardoor AH opeens echt op de kleintjes moet gaan letten. Fabriekssluitingen aan de lopende band. Massaontslagen bereiken alleen nog het ANP als het ontslag meer dan enkele duizenden werkelozen betreft. Anders is het nieuws voor de plaatselijke of hooguit de regionale krant. Je kan in Nederland tegenwoordig doodgeknuppeld worden voor een pak hondenvoer en een flesje bier. Terwijl achteraf blijkt dat het goede mens ook nog afgerekend had. Desondanks meenden een paar aardige Marokkaanse jongens het goede mens persé wat Nederlandse mores te moeten leren. Zij zal ze wel op z’n Amsterdams  uitgescholden hebben voor ‘Marokkaanse teringlijjers’. En dat ging deze ‘heren’ te ver. Dan vraag je erom. En niet alleen aan de onderkant van de maatschappij tiert deze ziekte welig voort. Zelfs mensen van rang en stand hebben er last van zoals prinses Margarita, Edwin de Roy van Zuidewijn en de Johan-Friso-Mabel-soap.
Zij hebben volgens de minister president ‘onvolledige en onjuiste’ informatie gegeven. Parlementaire taal die je één op één kunt vertalen als ‘liegen’ ten behoeve van een beter imago in de pers, bij het Nederlandse volk en vooral bij schoonmama. Terwijl de waarheid, in een keer verteld, veel minder desastreus geweest zou zijn dan de stukje-bij-beetje-story.
De ‘stukje-bij-beetje-story’ geeft mij ook altijd het gevoel dat we de komende weken nog veel meer zullen tegenkomen waarbij ik me nog afvraag of het hele huwelijk uiteindelijk nog wel doorgaat. Zelden heeft een minister president zich duidelijker, of moet ik zeggen vernietigender uitgelaten over een lid van het koninklijk huis dan hier. En terecht. Het zal je schoondochter maar wezen.

Laten we onszelf in godsnaam eens wat minder serieus nemen en elkaar wat meer lief. Dat is de enige manier om de maatschappij fundamenteel te veranderen. Ik weet dat het Toon niet gelukt is en het zal Krabber zeker niet lukken. Ik weet het en toch…….
Als we dat eens wat meer zouden gaan doen dan kunnen we wellicht, in een hommage aan Toon die geloofde in een betere wereld uit volle borst galmen: ‘Ik’ heb de wereld lief.

Krabber.

Heeft u reacties op bovenstaand artikel, dan kunt u deze sturen aan: krabbels@duiven.net 
Wij zorgen ervoor dat deze reacties bij de schrijver terecht komen.