Het was een prachtige duif. Hij viel voortdurend op tussen z’n soortgenootjes. Ook omdat ‘ie zo bont was. En de meeste van zijn soortgenoten waren gewoon ‘rechttoe - rechtaan’.
Donker, zwart, rood, een enkele blauwe of kras. Allemaal bestemd voor het zware werk. Maar geen bonte. Hij wel. Hij was ’n lichte kras doffer met heel veel witte pennen. Mijn zoon had ‘m de naam ‘Bonte Max’ toebedeeld. Helemaal in lijn met zijn vader die ‘Blauwe Max’ heette. Rechtstreeks afkomstig van twee Indonesische broers die in de duivensport furore gemaakt hadden en dat nog steeds doen. Bescheiden, bijna timide jongens, die het vak in de vingers hebben. Maar we hadden hem net zo goed naar z’n moeder kunnen vernoemen. Ook die was van zogenaamde ‘komaf’. En dat had waarschijnlijk net zo veel pesterijen opgeleverd. Niet omdat je je had moeten schamen voor die tak. Nee, die familie was -zo mogelijk-  nog beter. Maar in dit duivenhok werd niet gevraagd naar je naam. En als je je bij je hokgenoten voorstelde met je naam had je al een probleem. Dan begon de rest je hier onmiddellijk te jennen. ‘Bonte Max’ had daar inmiddels heel wat ervaringen in opgedaan.
Doodgewoon omdat z’n collega’s hem een beetje opschepperig vonden en ‘m dat ook telkens duidelijk gemaakt werd.. Hoe bescheiden hij ook trachtte te vertellen over heel normale zaken in zijn familie, hij kon het niet maken bij z’n hokgenoten. Vaker kreeg hij te horen dat hij nooit meer terug zou komen als ‘ie voor het eerst eens een paar dagen in een duiventrein zou zitten. Z’n chique afkomst werd ‘m bijna dagelijks onder de neus gewreven. Slaande ruzie was dan vaak het gevolg. Max liet zich niks zeggen. Telkens als ik het jongenduivenhok betrad was mijn  bonte Max aan het vechten met de een of andere rivaal.
Maar ja, wat wil je. Als je in een fluwelen pak, zijden stropdas compleet met Rolex-horloge,  een achterbuurt ingaat, is dat vragen om moddervlekken. Of wellicht nog veel vervelender zaken. De druppel die de emmer deed overlopen was een havik die telkens in het klad dook en daarbij jacht maakte op hem. Uitgerekend op hem. Waarschijnlijk omdat hij zo opviel met zijn opzichtige fluwelen pak. Toen dat voor de tweede achtereenvolgende dag gebeurde hield onze ‘Bonte Max’ het dan ook voor gezien. Hij ging op de wieken. Vastbesloten nam hij zich voor te blijven vliegen totdat-ie-niet-meer-kon. Hij was al een paar grenzen gepasseerd toen de avond viel.
Wat nu? Een ding was zeker. Hij zou niet meer terug gaan. Nooit meer. Voor geen goud.
Weken gingen voorbij. Weken van aftakeling en verval. En stilte aan onze kant. We hadden onze ‘Bonte Max’ al opgegeven toen er plotseling een kaart in de bus viel.

Ik was ontzettend blij. De ‘Bonte Max’ was binnengelopen bij onze zuiderburen. Weken geleden vertrokken en nu weer terecht. Zou hij al die tijd gezworven hebben? Meteen klom ik in de telefoon. Tijdens het bellen vroeg ik me af waarom er een kaartje aan te pas moest komen. Mijn duiven hadden allemaal een naamring om inclusief telefoonnummer. Aan de andere kant klonk een mannenstem. Nee, de duif vloog niet uit bij hem. En hij was ook niet binnengelopen. Aan de overkant stond namelijk een school. En hij had toestemming gekregen om er de duiven weg te vangen en zo probeerde hij iedereen zijn duif terug te bezorgen. De stem ratelde voort…… Ik moest eens weten welke verwensingen hij soms naar z’n hoofd kreeg terwijl hij zijn best deed om………
Wat? Ik wilde vandaag nog komen om de duif terug te halen? Dan moest het wel een hele goeie zijn, toch?
In de auto moest ik aan de ‘Bonte Max’ denken. Ik had gezien dat er een paar weken geleden een roofvogel tussen mijn jonge duiven gedoken was en ’s avond misten er 30 stuks. Onder andere de duif waar ik nu naar op weg was. Eigenlijk omdat m’n zoon er zo verzot op was. 

Krabber.

Heeft u reacties op bovenstaand artikel, dan kunt u deze sturen aan: krabbels@duiven.net 
Wij zorgen ervoor dat deze reacties bij de schrijver terecht komen.