Er wordt wel eens gezegd dat de duivensport stilstaat. Dat er niets verandert en dat de sport daardoor te gronde gaat. Ik vrees dat ik het daar maar ten dele mee eens kan zijn.
Duivensport verandert echt wel. We rennen al jaren niet meer met de gummiring naar die ene centrale constateur. Er zijn een-hok-races gekomen en elektronische constateersystemen. De inzet van de computer heeft ervoor gezorgd dat je van veel regio’s een paar uur na de aankomst van de eerste duif een voorlopige uitslag op internet kunt vinden. Daar hoeft men geen weken meer op te wachten zoals dat bij een aantal internationale concoursen overigens nog steeds het geval is!
Een concours van Barçelona staat geen week meer open om vervolgens reglementair gesloten te worden terwijl de prijzen nog niet vergeven zijn. Vitesseconcoursen sluiten tegenwoordig in luttele minuten. Ga maar eens kijken in België waar dezelfde Quievrain week in, week uit vervolgen wordt.
Duiven moeten zich daar als kogels uit de lucht laten vallen en de plank nog maar amper raken. Twee extra rondjes rondom het huis, nog even op het dak van het huis landen en vervolgens naar binnen lopen is het verschil tussen de eerste en de laatste prijs.
De sport verandert wel degelijk.
Maar wat misschien minder verandert is de manier waarop sommige liefhebbers met de sport omgaan.
Uit mijn eigen omgeving ken ik een liefhebber die erg aanhikte tegen de aanschaf van een elektronisch constateersysteem. Zo’n systeem was veel en veel te duur. Het beetje elektronica dat daar in zat was volgens hem met enkele tientjes meer dan betaald. Bovendien speelde hij voornamelijk de ZLU vluchten en dan moest je toch nog een mechanische klok laten zetten.
Je moet immers voldoen aan de richtlijnen en het vleugelmerk opschrijven en samen met de pouleringen in de constateur ‘bestatigen’.
Als je het in zulke plechtige bewoordingen te horen krijgt, spreek je niet meer tegen. Je laat het je vertellen en zwijgt.
Een jaar ging voorbij waarbij Sjeng geen kans voorbij liet gaan om te fulmineren tegen de vooruitgang. Elke keer als onze printer weigerde (omdat er bijvoorbeeld geen papier in zat) hoorde je Sjeng vertellen dat hij niets moest hebben van die moderniteit. “Die apparaten hebben altijd wat! En als ze niks hebben dan hebben ze nog kuren”
Wat doe jullie als de stroom uitvalt? Ook zo’n opmerking die we steevast hoorden. Dat een mechanische klok ook kan stilvallen deerde Sjeng niet. Als zo’n klok in orde is en goed onderhouden wordt, valt die niet stil! Uitgepraat ben je.
Maar in het tweede jaar kwam er toch al wat twijfel in zijn one-liners. Hij zag z’n buren regelmatig eerder op de uitslaglijst staan terwijl hun duiven samen arriveerden. Hij zag ook de rust om zich heen toenemen. Als je niet achter de duiven hoeft aan te jagen en te vangen neemt de rust toe. Zowel bij de baas als bij zijn duiven. Uiteindelijk ging Sjeng om en toen een ander lid van de club stopte greep hij z’n kans. Tweedehands is zo’n systeem immers enigszins te betalen!
Maar dat de elektronische ringen nog altijd bijna 2 Euro moesten kosten? Belachelijk!
Sjeng had er dan ook al snel iets op gevonden. Hij kocht slechts twintig ringen en ‘verhuisde’ die –halverwege het seizoen- van de oude naar de jonge duiven.
Hij wist ons uit te leggen dat ‘de fond veren kost’. “Tegen de tijd dat de vluchten wat verder gaan doe ik de oude duiven de ring af”. “Op Marseille of Dax hebben die van mij geen elektronische ring meer om. Ik ben nogal gek”.
“Als ze achter blijven kost me dat 5 gulden! Plus wat ik gepouled heb. En ik moet toch mechanisch de gummiring, het vleugelmerk…………….
Afin we kenden de redenering. Nu kreeg Sjeng twee jaar geleden een aantal duiven van een topspeler bij ons uit de buurt en kennelijk ligt het toch vaak aan de individuele klasse want deze duiven deden het bijzonder goed bij Sjeng.
Omdat ze het zo goed deden moesten er ook een paar mee naar Dax.
Terwijl Sjeng staat te passen voelt hij wat aandrang. De duiven komen nog lang niet en ik kan best even gaan sassen, meent Sjeng.
Hij gaat naar binnen, ontdoet zich van het noodzakelijke en neemt op weg naar buiten nog even een kopje koffie en een boterham mee.
Terwijl hij wat voor zich uit mijmert en droomt van een vroege duif valt hem de onrust op in het vlieghok. Zo-even was het nog zo rustig?
Hij zet kalm zijn kopje op de grond en gaat zich een even vergewissen. Hij kan niet geloven wat hij ziet. De duif die meteen omgedoopt wordt tot ‘de Dax’ is terug.
Hij zit in zijn nestbak en laat zich ‘een beetje moe maar voldaan’ de liefkozingen van zijn duivin welgevallen.
Sjeng trekt alsnog een sprintje naar de serre om de mechanische klok te gaan halen. Omdat hij de duiven nog niet verwachtte had hij die ook nog maar even binnen laten staan. Snel verwijderen zijn handen het ringetje. Op een briefje wordt het vleugelmerk gekrabbeld. Rap worden de twee noodzakelijke afslagen gemaakt. Met bevende handen tilt hij de klok naar zijn oor om zich te vergewissen of het kreng nog wel loopt. Hij prent de tijd in zijn geheugen en ‘keurt’de leesbaarheid van de afslag. Dan draait hij het nummer van de centrale meldpost.
Het nummer is bezet.
Dan zijn er meer meldingen, flitst het door zijn hoofd. Even later krijgt hij de meldpost daadwerkelijk aan de lijn. De tweede gemelde? Wie zit er dan voor me?
Het blijkt de bekende liefhebber te zijn die ook zijn Dax gekweekt heeft.
Maar of hij vóór je zit weet ik niet, hoort hij de stem aan de andere kant zeggen. Het zal er om hangen!
In de loop van de middag blijkt dat hij inderdaad geklopt is met luttele seconden. Als de duif elektronisch was ‘bestatigt’ zou Sjeng echter minuten ‘los’ gezeten hebben in het betreffende inkorflokaal. Ook al was het ‘maar’ een regionale eerste prijs; als je voor X zit ben je een kanjer!
Dit jaar gaat ‘de Dax’ met de elektronische ring om de poot mee. Ook op de fondvluchten.
Net als alle andere duiven trouwens. Fond kost niet alleen veren maar soms ook ringen. Op de koop toe!

Krabber

Nota bene:

Krabber verleent het recht tot plaatsing op de internetsite van Advidu. Het eigendomsrecht kan op geen enkele wijze vervreemd worden en blijft bij Krabber

Terug naar Krabber
Terug naar Duiven.net

Een site van ADVIDU, Utrecht