"En nou is het geduvel afgelopen! Zet dat ding van je hoofd zodat je ons hoort als we iets vragen! We zijn hier potverd…....aan het eten en niet in de disco"
De plotselinge uitval en de ermee gepaard gaande stemverheffing maakten de stilte die erop volgde extra luid. Minutenlang slechts nog onderbroken door het tikken van mes en vork die elkaar omarmen op het halflege bord. 
Er werd geen woord meer gesproken en toch was alles 'volstrekt helder'. 
Mijn vrouw had mij met één enkele blik duidelijk gemaakt dat ze dit soort correcties misplaatst vond. (En geloof me, als je al zo lang met een partner samenwoont, zegt één enkele blik vaak meer dan een heel woordenboek).
Helder?

Terwijl het gezicht van mijn dochter -voor wie de correctie bedoeld was-  evenmin begrip uitstraalde. Maar de walkman werd heel slaafs terzijde gelegd en bleef ook demonstratief drie dagen liggen op de hoek van de tafel. Als een stille getuige die mij moest herinneren aan mijn uitval. 
Mijn dochter scheen nog slechts oog te hebben voor haar moeder en de korte momenten dat onze ogen 'toevallig' in contact waren was de enige boodschap: "Waarom geven jullie mij dat ding cadeau als ik hem niet mag gebruiken?"  
Helder?

Om de sfeer niet helemaal te bederven liet ik het erbij. 
Maar het voorval bleef me bezig houden. Af en toe flitsten 'visoenen' van de vaderlijke macht die op mij uitgeoefend was aan mijn geestesoog voorbij. Als pa vroeger moe gewerkt thuiskwam, kon hij ook af en toe zo reageren. Achteraf moet ik vaststellen dat het me niet 'misvormd' heeft maar ik herinner me nog verdraaid goed dat ik me dan opeens minder thuis voelde. Waarom deed ik dan nu hetzelfde? Kwestie van voorbeeldgedrag? Temperament? Moest ik het schuiven op 'enig persoonlijk ongemak' waarvoor ik momenteel naar het ziekenhuis liep? 
Of gewoon terechte irritatie omdat zo'n veel te luide walkman niet aan tafel thuishoort en bovendien gehoorbeschadigingen kan veroorzaken? Ofschoon zo'n laatste verklaring veel sympathieker overkomt moet ik toch bekennen dat ik uitsluitend primair reageerde en zeker geen tijd nam voor een meer educatieve- en opvoedkundig verantwoorde reactie. 
Na het eten dook ik opnieuw in de stukken van de komende afdelingsvergadering. Het ene voorstel na het andere was voorzien van een preadvies van de afdeling: afwijzen. Voorstellen om het programma wat minder te beladen: afgewezen.
Voorstellen om de kampioenschappen te veranderen: afgewezen. Voorstellen om iets extra's te doen voor de jeugd, voor een goed doel, voor een andere vluchtlijn: afgewezen. Afgewezen, afgewezen hamerde het door mijn hoofd. De hele vergadering zou je moeten afwijzen. Het is toch niet meer van deze tijd  hoe deze 'democratie' werkt? In obscure achterkamertjes vergaderen 5, 6 mensen over 'hun' voorstellen voor de afdelingsvergadering. De overige leden zijn niet komen opdagen, hadden geen tijd, vinden het al druk genoeg tijdens het seizoen en genieten nu van de rust, zijn nog in andere verenigingen die allemaal en uitgerekend op deze avond vergaderen en ga zo maar door…….

De voorzitter opent met de lange lijst van afwezigen…….
Dan vraagt ie of nog iemand voorstellen heeft voor de komende afdelingsvergadering. Het enige jeugdlid (of dat oudere lid met jeugdig elan) roept vol enthousiasme over een andere vluchtlijn, kampioenschappen etc. 
Maar de vergadering is erg eensgezind: "Dat hebben we al zo vaak voorgesteld, dat heeft geen zin"
De voorzitter en de secretaris voorop. Zij zien de bui al hangen; zij moeten het dan immers straks gaan verdedigen in een volle zaal met 300 paar ogen in je rug!
Op die manier verdwijnt het ene goede voorstel na het andere. Wordt er al vrijwillig censuur geoefend bij voorbaat. En de voorstellen die er wel komen? Die krijgen een preadvies: afgewezen. In de duivensport zijn we immers gehecht aan…...…traditie.

Maar heren bestuurders: bent U niet juist gekozen om U iets aan te trekken van de wil van het volk? In deze tijd moet het toch mogelijk zijn een enquête te houden om te zien wat de meerderheid van de liefhebbers wèl wil. Neem een voorbeeld aan het Brabantse waar men wèl inventariseert door de liefhebbers hun mening te vragen. Met een respons van bijna 50% hetgeen zeer hoog is. En niet alleen dit jaar maar ook twee jaar geleden werd daar al zo'n enquête gehouden.

·        Proficiat heren bestuurders uit die regio: U luistert naar de gevoelens van het volk en maakt daarmee de sport aantrekkelijker, ook in een ongewisse toekomst.

·        Foei al die heren elders die menen dat ze er voor zichzelf zitten als bestuurder. U bent net als mijn vader; vaders wil is wet.

Helder?

Krabber.