Het was op de najaarsbeurs. Een enorme hal waarin duivenspelend, of op z’n minst duivenminnend Nederland, de verlokkingen van de commercie probeert te weerstaan. Een hal waarin de duivensport etaleert hoe minuscuul ook dit jaar weer de verschillen zijn met vorig jaar.
Of, anders gezegd, hoe we vastzitten aan tradities en ritueel.
Via het instrument van de geloofwaardigheid vindt hier de strijd plaats om de gunst van het steeds verder krimpende aantal kopers. En er worden onverkort duiven aangeboden van tophokken met topnamen. Prachtige stambomen in kleurendruk, geplastificeerde en al. Maar wie gelooft nog wat hier allemaal zwart op wit beweerd wordt? 

Er worden honderden producten aangeboden die van alles en nog wat doen verwachten maar maken ze het waar? Elektronische systemen die verzekeren dat je duiven nog rapper geconstateerd worden. Het een beter dan het ander. Elk jaar opnieuw wordt hier een hele berg hoop verkocht en kilo’s verwachtingen geveild. Maar hoe staat het met de geloofwaardigheid?

Elk jaar in dezelfde sfeer met hetzelfde decor. De bekende grijze grauwe hal met zwarte vloeren, hier en daar in een hoek wat schamele stoelen en tafels en een broodjesventer. Broodjes met worst, zuurkool en mosterd. Servetten op de grond, verfrommelde vodjes en lege kartonnen bakjes met wat resten mayonaise en ketchup op tafels en uitpuilende asbakken.
In de loop van de dag zwelt de stroom van voortschuifelende (voornamelijk bedaagde) heren mondjesmaat aan. Elk jaar grotendeels hetzelfde publiek. Boze tongen beweren dat de hal elk jaar lijkt te groeien. Maar ik houd het er op dat de belangstelling elk jaar minder wordt en de aantallen afnemen. Slechts een handjevol vrouwen deint mee in deze grijze massa. En als je daarbij bedenkt dat het merendeel daarvan hetzij meekomt om manlief een plezier te doen of om zakelijke redenen aanwezig moet zijn, dan weet je het heel zeker; duivensport is nog steeds een mannensport bij uitstek. Als je even blijft staan of wat belangstelling toont voor een folder, de uitmonstering van de kraam of de uitgestalde waren word je aangesproken. Omdat de standhouder zich ogenblikkelijk stort op elke potentiële klant. Laat de gemiddelde duivenmelker daar nou net niet van houden. 

De meesten schuifelen dan ook gestaag door tot bij die ene kraam waar een paar tafeltjes staan en ze zich enigszins vertrouwd voelen. Vertrouwd omdat hier ‘hun’ merk voer verkocht wordt of omdat ze de leverancier (her)kennen die hun nieuwe duivenklok geleverd heeft. En het wordt helemaal feest als de vrouw van de betreffende leverancier je uitnodigt om even te gaan zitten en te genieten van een gratis kop koffie. Een eer overigens die vooral bestuursleden en andere hotemetoten te beurt schijnt te vallen. De gemiddelde liefhebber valt pas in de gratis-koffie-categorie als alle tafels onverhoopt leeg zijn. Want het stekkie van elke leverancier moet vooral gezelligheid uitstralen. 

Maar toch, zo’n uitnodiging geeft je aanzien. Ook bij de collega-melkers die je daar zien zitten. Die hebben vervolgens een excuus om even te blijven buurten bij. Want die zijn ook toe aan een kop gratis koffie.
Soms tot ergernis van de bewuste leverancier. Want eenmaal de juiste kluit bij elkaar en ze zijn niet meer weg te krijgen. Eindeloze (sterke) verhalen over duivensport vroeger en duivensport nu.
En hij moet de eerder genoemde hotemetoten voorbij laten lopen. Hij heeft wel nog koffie maar geen lege tafels meer.
Ook ik laat me meeslepen door de grijze massa. Voorbij aan een uitnodigende kraam met dubbeldekker. Hier hebben ze er tenminste nog iets aan gedaan om zich te onderscheiden. Het imposante aantal meters dat hier afgehuurd is, de aparte plek voor de dubbeldekker ernaast, dit is een echte megakraam. Voorbij aan de jonge man die zijn internetpagina aan de man brengt. Steeds dieper de zaal in om uiteindelijk in een afgelegen hoekje iemand met veel moeite een gratis rekenprogramma te zien uitdelen. 

De man komt overduidelijk uit een andere wereld. In de IT wereld is een driedelig donkerblauw streepjespak op dit soort beurzen verplichte outfit. Op een duivenbeurs ben je meteen schromelijk ‘overdressed’ en val je op als een sumoworstelaar in een anorexiakliniek. Zijn programma wordt hij slechts sporadisch kwijt. Zijn kraam staat een beetje verstopt in een hoekje en de koppen op de achterwand geven keurig aan waar het om gaat: “Gratis verenigingssoftware” en “Volledig en compleet rekenprogramma voor de vluchten”.  Met engelengeduld antwoordt hij de zoveelste liefhebber dat het een programma is voor de VERENIGING en niet voor het maken van STAMBOMEN. De naam van het programma: ‘rekenaar’ veronderstelt dit ook heel nadrukkelijk. 

De betreffende collega-liefhebber wil wel een gratis ‘schijfje’ meenemen. Wilt U het op floppy of CD? Een logische vraag die lachwekkend wordt door het antwoord: “Wat is het verschil?”.
Het driedelig kostuum gaat met engelengeduld verder: “Ik vraag dat omdat ik moet weten op welke computer het moet draaien” “Heeft U er een CD-rom inzitten?”.
“Nou ziet U, ik heb helemaal geen computer, maar mijn neefje heeft er een en nou dacht ik…….”.
Ten einde raad duwde hij hem een CD-rom in de handen. Gratis. In de hoop dat het goed terecht zou komen. Misschien kon het neefje hem uitleggen waarvoor deze CD diende?
De liefhebber liep weg, de verkoper achterlatend met het formulier dat nog ingevuld moest worden. Er moest immers geregistreerd worden op welke vereniging ………..maar hij was al weg met z’n gratis CD.  Even later zag ik hem de CD weggooien. Als het gratis te geef is, voor nop en niemendal dan kan het toch niets zijn, toch? Zo’n onzin geloof je als weldenkend mens toch niet werkelijk? Weg met die moderne rotzooi.

Bij de volgende kraam moest ik even moeite doen om te ontdekken waarom er zoveel mensen omheen stonden. Het gebruikelijke materiaal lag kris en kras uitgespreid. Voer, stro- en vilten matjes voor de nestkommen, herkenningsringetjes, kortom alles wat U bij Uw voerleverancier ook kunt krijgen.
En toch stond er een hele rij liefhebbers. Hun onverdeelde belangstelling viel een kleine leverancier van elixer ten deel. De man had iemand bereid gevonden om in zijn stand een klein hoekje af te staan waar hij zijn flessen elixer mocht verkopen. En hij trok warempel meer belangstelling voor zijn flessen met kruidenextract dan de bevriende koopman met zijn totale voer- en bijproductenstand die hem zo welwillend een hoekje had afgestaan.
Zijn uitstalling was heel sober. Een klein etiket op de fles. Gemaakt in een ouderwetse dotmatrix printer. Geen opmaak, geen kleurendruk, geen plaatje, niets. Hij wapperde met een klapper waarin enkele handgeschreven bedankbrieven zaten. Tevreden klanten die duidelijke resultaten zagen bij hun duiven. In de rij stond ook een Duitse meneer die zijn tevredenheid niet onder stoelen of banken stak.

Nou geloof ik niet zo aan ‘presteren uit een flesje’ en zeker niet als er ‘op natuurlijke basis’ op staat. Echt harder vliegen - en zelfs daarover heb ik mijn twijfels - doen duiven alleen op stoffen die niet zo frank en vrij en vooral niet boven de toonbank verkocht worden. Waar ik wel in geloof is dat je de natuurlijke weerstand kunt bevorderen. Zorgen dat duiven minder bevallig worden voor allerlei ‘aanvallen van buitenaf’. Of dat met deze elixir kan? Ik ben dan altijd benieuwd naar de ingrediënten. Dus voegde ik me bij het opstootje.

Maar even snel als de rij ontstaan was, loste ze zich weer op. De man voor mij meende zijn vertrek te moeten motiveren: “Die Duitsers geloven in alles. Die moeten elke dag gekleurd water hebben anders is het niet goed”. Hij liet me in opperste verbazing achter. Als een Duitser er in gelooft is het dus per definitie nooit goed. Soms kan eenvoud zo verbluffend zijn.

Krabber.

Heeft u reacties op bovenstaand artikel, dan kunt u deze sturen aan: krabbels@duiven.net 
Wij zorgen ervoor dat deze reacties bij de schrijver terecht komen.