Er zijn maar een paar mensen die de mens achter krabbels van krabber kennen. Slechts een handjevol mensen dat weet dat ik mijn krabbels niet alleen aan het papier toevertrouw maar dat ze ook op internet verschijnen. En dat, het op internet verschijnen van die krabbels, schept verplichtingen, althans dat zeggen sommigen van hen. Zo vertelde me gisteren nog iemand: "Die krabbels zijn wel leuk maar waarom vertel je niet wat meer over 'het spel',  je prestaties en je mislukkingen"? "Of over de geheimen achter de grootse prestaties van liefhebber A te B"?

Welnu, daar zijn drie redenen voor:

1. Er zijn al zo veel scribenten die eindeloos veel papier vullen over 'de echte geheimen' en andere geheide 'succesformules'. Over 'de' manier van duivensport beoefenen en alle andere soorten betweterij dat ik in die rij makkelijk gemist kan worden.
2. Ik geloof niet in al die geheimen en het publiekelijk verkondigen ervan. En ik heb daarin een rotsvaste overtuiging; er bestaan net zo weinig echte geheimen in de duivensport als er echte Sinterklazen en echte Kerstmannen bestaan.
3. Het niet hoeven schrijven voor de publieke opinie geeft je de ruimte om te scheppen. Let wel, ik bedoel niet óp te scheppen over jezelf maar scheppend bezig te zijn in de zin van kunst.

Nu zult U waarschijnlijk bedenken dat het mij volstrekt in de bol geslagen moet zijn en enige jaren psychiatrische dwangverpleging het enige middel is om hier nog redding te brengen. Hoe kun je iets als 'krabbels van krabber' vergelijken met ‘scheppend bezig zijn’?

‘Broodschrijvers’ en al die mensen die vast zitten aan een bepaald thema maken iets waarvan de vorm en inhoud bij voorbaat grotendeels vaststaan. De formule waaronder ik werk (ahum) geeft daarentegen veel meer vrijheid. Je moet je thema als het ware zoeken. De ene keer is dat een filosofische bespiegeling en bij gebrek aan inspiratie (en dat komt het meeste voor) is het heel veel transpiratie. De andere keer dienen tal van onderwerpen zich min of meer toevallig aan en lijd je aan de kwaal der multiple keuzen. In ieder geval geeft het mij een gevoel van vrijheid; ik kan kiezen. En daar had ik het deze keer extra moeilijk mee. Omdat de keuze voor mij bepaald werd. Ik heb het gevoel dat ik MOET schrijven over de diefstallen die er de afgelopen maanden aan de lopende band plaatsvinden. Bij Frans van Wel, Wim Muller, Marco Houtekamer en nu weer bij Philip Geerdink. Niet dat mijn schrijven iets zal oplossen; die illusie heb ik niet. Het is veel meer ‘van me af schrijven’. Ik zit met een gevoel van onmacht zoals de betrokkenen dat waarschijnlijk ook zullen hebben. De politie heeft andere prioriteiten (terecht), de zaak wordt niet gecoördineerd en overal ad acta gelegd. Ligt -in het aanpakken van deze diefstallen- geen mooie taak voor een overkoepelend orgaan als de NPO en de FCI? Wordt het niet eens tijd dat duiven een chip krijgen (onderhuids ingespoten) zoals het productschap voor vee en vlees (zo heet dat geloof ik) die tegenwoordig ook al toepast in de paardenwereld. Want ook die edele beestjes zijn erg gewild bij het dievengilde. Dat, het wereldwijd bestrijden van duivendiefstallen, zou een betere taak zijn dan het vergaderen-om-het-vergaderen zoals dat nu gebeurt.

Mij bekruipt heel sterk het gevoel dat ons niet alleen de duiven maar daarmee ook de duivensport stukje bij beetje ontstolen wordt. Dat de zaak verloedert en de normloosheid net zo hard toeslaat in onze sport als elders in de maatschappij. Als wij -met-z'n-allen- die verloedering 'te lijf gaan' met een -ouden-van-dagen-mentaliteit- dan kunnen we beter op zoek gaan naar een muzikant die voor ons het requiem blaast.

Het lijkt er op alsof we met z'n allen in een soort apathie vervallen zijn.

Het heeft er alle schijn van alsof het leed van de gedupeerden ons niet aangaat.

Kunnen ze ons (ook) gestolen worden.......?  

Krabber