Voor mij wel. Sterker nog, ik doe hèt…….. en nog graag ook. 
Natuurlijk niet zoals het woordenboek aangeeft: “.........waarbij door geleidelijke en consequente oefening van lichaamsdelen een mate van psychische ontspanning wordt bereikt………...” 
Neen, ik ken een aparte vorm van relaxen die zowel doorwerkt in de psychische ontspanning van mijzelf als die van mijn partner.

In de wintermaanden struin ik nogal wat feestavonden en openbare verkopingen af.  Ik krijg steevast verhoging bij de gedachte aan die ene ‘super’ die ik nog meen te moeten aanschaffen. Om van de adrenaline effecten en bijkomende ritmestoornissen -na een eventuele aankoop- maar helemaal te zwijgen. 
En ik moet toegeven, het is niet altijd een kinderhand die dan gevuld wordt. Er zijn bedragen bij (en dito duiven) waarvan ik achteraf ook wel eens spijt gehad heb. Maar, er zijn er ook een aantal aangeschaft op deze manier die bijgedragen hebben aan de faam van onze hokken.
En ik hoor het U al zeggen: “Dat kan je nou wel beweren, wij kunnen het niet controleren” en/of  voor de nieuwsgierigen: “laat ‘m nou maar eens horen hoe jij je vrouw zo gek krijgt……”

Een excellent voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld de sterrenshow van de Zuid Limburgse Unie.
De fondkrant blijft dan soms dagen achtereen openliggen op de bladzijde over de verkoop van duiven en bonnen. Grote viltstiftkringen om bepaalde duiven en/of bonnen markeren dan mijn gedachten, de aanschafwoede van dat moment en mijn behoefte tot ‘Tapetenwechsel’. 
Mijn vrouw kent deze ‘symptomen van psychische onrust’ inmiddels. “Wil je iets kopen schat?”  
Meestal gooi ik dat ver weg, (je wilt tenslotte niet al te voorspelbaar zijn) onmiddellijk gevolgd door de vraag of we niet toe zijn aan een lang weekend Valkenburg?

Gevolg is dat er snel een hotelletje geregeld wordt, een aantal kuurdagen met bijbehorende schoonheidsbehandelingen in Thermae 2000 voor haar èn………. de permissie voor vader om ‘ook een wat voor zichzelf uit te geven’ als vanzelfsprekend gegeven wordt. 
Alle lichamelijke bezwaren ten trots verloopt de reis in grote harmonie en heeft het leven opeens ‘das gewisse etwas’.

Dit jaar, door een waterig voorjaarszonnetje beschenen, lieten we de Utrechtse heuvelrug spoedig achter ons en tegen de tijd dat we de Limburgse equivalenten daarvan bereikt hadden, naderde onze stemming al het hoogtepunt. Terwijl de koffers nog uitgepakt moesten worden was ik in gedachten al bij de diverse oude vriendschappen en mijn vrouw bij de verwennerij van Thermae 2000 in combinatie met de souvenirwinkels en de gezellige drukte van het oude stadje aan de geul. 
En het was de moeite meer dan waard. In alle opzichten. De sterrenshow vond plaats in een perfecte locatie, er hingen meer lampen aan het plafond dan in de opnamestudio’s van RTL4 en de presentatie smoelde ook in andere opzichten ‘van deze tijd’.
Het was duidelijk dat hier ontzettend veel werk aan besteed was en datgene dat ontbrak of dat je als opbouwende ‘kritiek’ nog kwijt zou kunnen, past geheid -zonder samenvatting- op de achterkant van een postzegel.   

Voor mezelf sprekend (en dat doe ik altijd) kan ik alleen maar zeggen dat ik genoten heb. Ik vind het megacool (volgens de vocabulaire van onze hedendaagse jeugd) dat een aantal gewone duivenliefhebbers zoals U en ik, een feest op poten zet dat zijn weerga niet heeft.

Dat soort weekenden heeft voor mij therapeutische waarde, geeft ontspanning tot in mijn tenen  en werkt als balsem voor mijn ziel. En ik wil hier niet te veel zeggen over mijn relatie maar relaxating it sure is…………………….

Krabber.