Deel 1

In het dagelijkse leven ben ik doorgaans niet zo moeilijk maar in de duivensport voorzie ik letterlijk ALLES van een vraagteken. In de duivensport neem ik niets, maar dan ook helemaal niets voetstoots aan. Volgens de oude wijsheid: als ‘iedereen’ het met elkaar eens is, heeft ‘niemand’ goed nagedacht, stel ik me voortdurend de vraag of ‘het’ ook anders kan. Enerzijds omdat er geen ‘algemene’ wijsheden bestaan. Maar ook omdat je nooit beter kunt worden als je buurman als je letterlijk alles hetzelfde doet. 
Die laatste overigens is er een om over na te denken. Naar mijn gevoel nemen we veel te vlug iets over. Terwijl we veel te weinig aan de tand voelen. Veel te veel ‘algemene’ wijsheden blijken geen wijsheden te zijn maar slechts tot de wijd verbreide sagen van de duivensport te horen. Als we een nieuw ‘middeltje’ op het spoor komen zijn we geneigd dit meteen aan al onze duiven te geven in plaats van het eerst op een paar duiven (of één hok) te proberen en de resultaten te vergelijken. We hollen simpelweg te veel achter elkaar aan. 

Ik herinner me nog de tijd dat iedereen nestspel speelde. (Ook voor ’n Krabber gaan de jaren langzaam tellen). De onverlaat die op het idee kwam om zijn duiven anders te motiveren werd uitgelachen. Nestspel was de manier, de enige manier  om de duiven te motiveren. Toch waren er mensen die ook daarin excelleerden. Waarom? Omdat ze allerlei extra trucs toepasten. Plafond verlagen zodat de duiven niet meer op de eieren konden gaan zitten de laatste uren voor de vlucht. Jongen onbereikbaar maken (achter tralies) zodat ze wel schreeuwden om voer maar de ouders er niet bij konden. Broedsel steeds korter naar de waterbak schuiven zodat het kroost constant verdedigd moest worden tegen ‘zogenaamde indringers’ die slechts wilden komen drinken. Enzovoort, enzovoort. 
Totdat er iemand met ‘weduwschapspel’ op de proppen kwam. Dat was ’n man die van de platgetrapte paden afweek. En hij bewees - zeer eigenwijs - zijn eigen gelijk. 

Er was een tijd dat je de jonge duiven nog moest vangen als ze van de vlucht kwamen. Menige prijs is aan mijn neus - zeker als in een klad arriveerden - voorbij gegaan omdat ik niet graag achter jonge duiven aanjaag. Maar ik heb dat nooit erg gevonden. Anderen hadden dan de mooiere serie op dat moment; ik had tammere oude duiven! Al snel had ik echter ook een onooglijk bouwseltje in elkaar getimmerd dat het mij mogelijk maakte de jonge duiven van hun ring te ontdoen, zonder dat ze mij zelfs maar ter gezicht kregen. De superval die jaren later in de handel kwam, zag er overigens veel beter uit dan mijn timmertalenten ooit zullen mogelijk maken! 

Ooit werden de jonge duiven gedruppeld om ze beter in de veren te houden. Anderen probeerden de jonge duiven op nest te krijgen zodat ze ook hun veren langer zouden vasthouden.
Totdat iemand door het spel met licht en duister hetzelfde resultaat boekte. Verduisteren en bijlichten was vanaf dat moment het alom aanvaarde credo.
Voorbij was het moeizame- en (soms ook) arbeidsintensieve druppelen. U heeft gelijk, druppelen werd ook verboden. Maar de melker die de gezondheid van zijn duiven hoog in het vaandel heeft, de melker die ook nog met jarige en oude duiven goed wilde presteren, had zich die ‘beperking’ al lang zelf opgelegd. Waarom zou je het ‘onnatuurlijk’ doen als er ook een ‘natuurlijke’ methode is?

Bij dat ‘natuurlijke’ zweer ik overigens. Niet dat ik iets tegen medicijnen heb maar die moet je alleen geven als dieren daadwerkelijk ziek zijn, is mijn stelling. Natuurlijke weerstand verhogen, zieke duiven vroeger elimineren, duiven laten uitzieken zo mogelijk. Allemaal zaken die de voorkeur verdienen boven ongebreideld medicijngebruik. Een standpunt dat mij niet in dank afgenomen wordt door menig dierenarts. De goeden niet te na gesproken. Maar minstens een respectabel aantal dat ik ken is er op uit om zoveel mogelijk omzet te maken.
Verkopen gaan in die filosofie boven dierenwelzijn! 
Ook in de veterinaire wereld groeit inmiddels echter het besef dat je met te kust en te keur verstrekken van antibiotica een heilloze weg inslaat. En nogmaals; als je duiven stikken van de trichomoniasis moet je het niet laten uitzieken! Een (lees: ernstige ziekte) trichomonadenbesmetting verdwijnt niet vanzelf. Als dat zo was zouden bosduiven er al lang ‘overheen’ gegroeid zijn en natuurlijke selectie zou de rest gedaan hebben.  

Ook in de humane toepassingen wordt antibioticum met steeds grotere huiver en toenemende terughoudendheid verstrekt. Steeds vaker hoor je ook dat een afdeling in een ziekenhuis gesloten moet worden omdat er een resistent ‘beestje’ ontdekt is. Resistent omdat het beestje zich heeft weten aan te passen en ons (medicijn)kruid er niet meer tegen gewassen schijnt te zijn. Brave borsten, met een onbeperkt vertrouwen in het menselijk brein, vertrouwen er op dat de wetenschap heus ook hier weer iets op zal weten te vinden, de eerder aangehaalde wetenschappers zijn daar minder zeker van.
Kijk maar eens hoe angstig dat we zijn voor een pandemie n.a.v. de vogelgriep. 

En voor wie nu moge denken dat Turkije nog steeds in de uiterste rand van Europa ligt en nog erg ver weg is: elke dag vliegen er tientallen vliegtuigen uit dat land met bestemming Europa. Afgelopen week werd er al een Turkse journalist opgenomen in een Belgisch ziekenhuis met de verdenking van H5N1 variant. 

Het RIVM heeft vandaag nog bevestigd dat er in Nederland ongeveer 40.00 burgers slachtoffer zouden kunnen worden bij een grootschalige uitbraak.
Deskundigen van het instituut gaan ervan uit dat bij een pandemie over een periode van drie maanden een kwart van de bevolking, ongeveer vier miljoen mensen, ziek zal worden. Een op de honderd besmetten zal volgens de statistici overlijden. Dat komt neer op ongeveer 40.000 burgers. 

En voor degene onder ons met het grenzeloze vertrouwen in de wetenschap: pas eind volgend jaar zal de productie van entstof (antiflu) voldoende zijn om te kunnen voldoen aan de vraag. 
En een ander leuk detail: er is een wijd verbreid misverstand dat duiven de ziekte niet zouden kunnen ‘transporteren’; voor deze variant (H5N1) lijkt dat wel het geval te kunnen zijn.
Zo heeft bijvoorbeeld de Poolse regering nu al aangekondigd (vanwege de vogeltrek in het komend voorjaar) geen duivenwedvluchten toe te staan tot eind mei!

Wordt vervolgd in deel 2

Krabber.

Nota bene:

Krabber verleent het recht tot plaatsing op de internetsite van Advidu. Het eigendomsrecht kan op geen enkele wijze vervreemd worden en blijft bij Krabber