Deel 3

Enigszins getergd verlaat ik vervolgens de zaal. Op de gang spreken mij een paar Duitsers aan die vonden dat ik “…….es ihm gegeben hatte”.
Toch heb ik daarbij meer de indruk dat ze zich meer verkneukelen over het tegengas ‘an sich’ dan over de inhoud. En die inhoud is naar mijn gevoel veel belangrijker:”Wees je bewust van de gevaren die ontstaan door het al te kwistig strooien met antibiotica”.
De lol die ik gisteren nog voelde is ver te zoeken.
Langzaam maar zeker druppelt de zaal leeg en worden we een soort overmaatse woonkamer met haardvuur ingeloodst waar wat duiven uitgestald staan. Alleen jammer dat het vuur niet brandt. Ze zijn hier kennelijk meer gewend aan de kou dan dat wij dat zijn.
Hier gaat dadelijk de verkoop plaats vinden. Hoe dat een en ander in z’n werk moet gaan is me volstrekt onduidelijk. Er staat niets op papier, er is geen programma, niets. En op de hele meute, nou ja wat heet meute, er zullen een man of 35 tot 40 zijn, ‘zit’ slechts 1 enkele kelner. Dus het duurt lang voordat je een tweede kopje koffie kunt bestellen. En voor een enorme pot bier is het me nog te vroeg. Los van het feit dat zo’n grote kruik me ook helemaal niet lekker drinken lijkt. Ik loop eens langs de uitgestalde duiven. In de gauwigheid tel ik er een stuk of dertig. En er liggen gekopieerde stambomen bij. Waarschijnlijk om de originelen niet te zeer te bezoedelen, denk ik bij mezelf. 

De verkoper begint met zijn ‘one-men-show’. Hij stelt een uitgangsbedrag waar iedereen overheen mag bieden. Hij is echt niet begonnen met de klapper van de show en de zaal blijft angstvallig rustig. Niemand wil het luttele bedrag van 20 euro overbieden. Mijn verbazing stijgt met de minuut.
Het idee om de vrouwen ‘weg’ te sturen voor een tripje in de omgeving leek me gisteren nog zo goed doordacht. Als de vrouwen weg zijn, kunnen de mannen wat dieper in de buidel tasten. Maar niets is minder waar. Hier keuvelt iedereen maar wat aan en de verkoper kan het geroezemoes in de zaal nauwelijks overstemmen.
Maar zijn stem klinkt opgewonden en hij ratelt naar de climax toe. 
“Verkocht aan mezelf”, klink het door de microfoon. Nu dreig ik echt uit het ‘Altduitse Stilmöbel’ te donderen. Want van een kruk ben ik wel eens afgedonderd, zeker als ik wat veel genuttigd had maar uit deze comfortabele stoel met dikke kussens en armleuningen kun je hooguit ‘uitdonderen’ en dan zal je nog heel erg je best moeten doen.
Verkocht aan zichzelf?
Aan de meegereisde Hollanders vraag ik enige uitleg. Ik krijg te horen dat het ‘hier al jaren zo gaat’. Het merendeel van de melkers benut de tijd dan ook om door te praten over wat de dierenarts net te vertellen had.
Wat op het podium gebeurt boeit ze nauwelijks. De volgende duif wordt verkocht bij het eerste bod uit de zaal. Om het geheel wat vaart te geven en de mogelijk kooplust wat aan te wakkeren maar ook omdat ik de vertoning enigszins gênant vind, steek ik bij de derde duif mijn hand op.
Prompt blijf ik ‘eraan plakken’. Ik leg 25 euro op tafel en krijg de duif aangereikt in het bekende kartonnen doosje. Door mijn tafelgenoten wordt ik met nauwelijks verholen ironie ‘gefeliciteerd’ met de aankoop. Ik mik de doos ‘met stamboom en al’ zo ver mogelijk onder de tafel. De verkoper heeft zich inmiddels eigenaar verklaard van de vierde duif.
Bij de vijfde vind hij het kennelijk welletjes geweest want hij breekt de verkoop plotseling af.
Iedereen die belangstelling heeft kan naar voren komen en een bod uitbrengen op de duiven die er nog staan. Nu flakkert de animo nog even op omdat een aantal aspirant kopers beneden het uitgangsbedrag proberen hun slag te slaan.
Ik stel vast dat het een paar mensen zelfs lukt!
Tien minuten later loopt de man een aantal keren naar zijn auto om de duiven terug te brengen. Het valt me op dat hij erg handig is in het vervoeren van een respectabel aantal dozen per keer. Maar ja, wat wil, 2 duiven verkocht……….
Op mijn  kamer bekijk ik vervolgens de nieuwe aanwinst. Zuiver Janssen. Met een gekopieerde stamboom van de vader en de moeder. Kennelijk gekweekt door de verkoper.
Hij heeft de ouders gekocht en verkoopt de jongen met ‘de naam’ van de ouders. 
Maar iedereen kent kennelijk zijn praktijken inmiddels. Want hij verkoopt het merendeel nu  terug aan zichzelf……………..

Vorige maand bereikte mij een nieuwe uitnodiging voor het jaarlijkse evenement. 
Het zou heel anders opgezet zijn en niet meer te vergelijken, werd me medegedeeld. Ik had geen zin meer. Maar de eregasten van vorig jaar waren wel weer van de partij.
Toen ze terugkwamen heb ik wel even bij hen geïnformeerd hoe het ‘weekendje Oost-Duitsland geweest was.
Aan de opzet was nauwelijks iets veranderd. Alleen was er een andere dierenarts geweest.
Hij had zeer nadrukkelijk gewaarschuwd voor het al te kwistig strooien met antibiotica. Hij was er blij mee dat door nieuwe Europese richtlijnen een aantal veel gegeven middelen zelfs verboden was.
Hij had er zeer ernstig en met veel nadruk voor gewaarschuwd. De kampioen had dit onderstreept met het verhaal dat hij zelden iets gaf, alleen maar als het nodig was. Als er een diagnose gesteld was, als de ziekte was aangetoond door een kweek en / of de microscoop, laboratoriumwaarden, onderzoek en wat dies meer zij. 
Maar de toehoorders hadden zich sceptisch getoond.
Als iemand heel sterk speelt, zal die heus wel ‘iets’ geven, toch?

Einde.

Krabber.

Nota bene:

Krabber verleent het recht tot plaatsing op de internetsite van Advidu. Het eigendomsrecht kan op geen enkele wijze vervreemd worden en blijft bij Krabber